Tafseer van De Ontrukkenden · An-Naazi'aat · 79:18
En zeg tot hem: "Heb jij de wil om jezelf te reinigen (van zonde)?
Belangrijk: De Arabische brontekst is altijd leidend. Deze vertaling is een studiehulp en is niet geverifieerd door geleerden — gebruik haar niet als bron voor religieuze bewijsvoering of het afleiden van oordelen (ahkam). Raadpleeg bij twijfel altijd de Arabische tekst en een bevoegde geleerde.
Zijn uitspraak: ( فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى ) (Zeg dan: Heb jij er behoefte aan om je te reinigen?) (79:18). Hij zegt: zeg dan tegen hem: heb jij er behoefte aan om je te reinigen van de smet van het ongeloof (kufr), en in jouw Heer te geloven?
Zoals Yūnus mij verteld heeft, hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht, hij zei: Ibn Zayd zei over zijn uitspraak: ( هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى ) (Heb jij er behoefte aan om je te reinigen?); hij zei: tot dat je je aan Allah onderwerpt (de islam aanvaardt). Hij zei: en de "tazakkī" (reiniging) betekent in de hele Koran: de islam. En hij las de uitspraak van Allah: وَذَلِكَ جَزَاءُ مَنْ تَزَكَّى (En dat is de beloning voor wie zich reinigt) (20:76); hij zei: voor wie zich aan Allah onderwerpt. En hij las: وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى (En wat doet jou weten? Misschien reinigt hij zich) (80:3); hij zei: onderwerpt hij zich. En hij las: وَمَا عَلَيْكَ أَلا يَزَّكَّى (En wat treft jou indien hij zich niet reinigt?) (80:7); namelijk: indien hij zich niet aan Allah onderwerpt.
Saʿīd ibn ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Ḥakam heeft mij verteld, hij zei: Ḥafṣ ibn ʿUmar al-ʿAdanī heeft ons verteld, op gezag van al-Ḥakam ibn Abān, op gezag van ʿIkrima, over de uitspraak van Mūsā tegen Farʿawn (Farao): ( هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى ) (Heb jij er behoefte aan om je te reinigen?): heb jij er behoefte aan om te zeggen: er is geen god dan Allah?
En de reciteurs verschilden van mening over de lezing van zijn uitspraak: ( تَزَكَّى ). De meerderheid van de reciteurs van Medina las het als ( تَزَّكَّى ) met verdubbeling (tashdīd) van de zāy; en de meerderheid van de reciteurs van Kūfa en Baṣra las het als ( إِلَى أَنْ تَزَكَّى ) met verlichting (takhfīf) van de zāy. En Abū ʿAmr placht — naar wat over hem overgeleverd is — ( تَزَّكَّى ) met verdubbeling van de zāy te zeggen, met de betekenis: je geeft de verplichte aalmoes (zakāh) als liefdadigheid, zodat je zegt: "tatazakkā", en daarna laat je de letter samenvloeien (idghām). Maar Mūsā riep Farʿawn niet op om liefdadigheid te geven terwijl hij een ongelovige was; hij riep hem slechts op tot de islam, en zei daarom "tazakkā", dat wil zeggen: dat je rein en gelovig wordt. En de verlichting (takhfīf) van de zāy is de meest welsprekende van de twee lezingen in het Arabisch.
