Tabari

Tafseer van Hij Fronste · Abasa · 80:29

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا

En olijfbomen on dadelpalmen.

Belangrijk: De Arabische brontekst is altijd leidend. Deze vertaling is een studiehulp en is niet geverifieerd door geleerden — gebruik haar niet als bron voor religieuze bewijsvoering of het afleiden van oordelen (ahkam). Raadpleeg bij twijfel altijd de Arabische tekst en een bevoegde geleerde.

Tabari (1 passage)

  1. Volledige NL-vertaling van Tabari's tekst

    Zijn woord: وَزَيْتُونًا ("en olijven") — dat zijn de olijven waaruit de olie wordt gewonnen. وَنَخْلا * وَحَدَائِقَ غُلْبًا ("en dadelpalmen, en weelderige tuinen"). Wij hebben reeds uiteengezet dat een ḥadīqa een ommuurde tuin (bustān) is. En zijn woord: غُلْبا betekent: dicht en zwaar begroeid. Met zijn woord غُلْبا bedoelt Hij: bomen in tuinen die dicht en zwaar zijn.

    Het woord al-ghulb is het meervoud van aghlab, hetgeen "iemand met een dikke nek" betekent, gezegd van mannen. Daartoe behoort het vers van al-Farazdaq:

    "Hij huilde en deed een dik-nekkige, verscheurende leeuw oprijzen — wee de zoon van al-Marāgha, wat heeft hij doen oprijzen?"

    En in overeenstemming met wat wij hierover hebben gezegd, hebben de uitleggers (ahl al-taʾwīl) zich uitgesproken, ondanks hun onderlinge verschil in de bewoording ervan. Sommigen van hen zeiden: het is wat van de bomen ineengestrengeld en samengeklit is.

    * Vermelding van wie dat heeft gezegd:

    Toon originele Arabische tekst
    وقوله: ( وَزَيْتُونًا ) وهو الزيتون الذي منه الزيت ( وَنَخْلا * وَحَدَائِقَ غُلْبًا ) وقد بينَّا أن الحديقة البستان المحوّط عليه. وقوله: ( غُلْبا ) يعني: غلاظا. ويعني بقوله: ( غُلْبا ) أشجارا في بساتين غلاظ. والغلب: جمع أغلب، وهو الغليظ الرقبة من الرجال؛ ومنه قول الفرزدق: عَــوَى فأثــارَ أغْلَــبَ ضَيْغَميًّـا فَـوَيْل ابْـنِ المَراغَـةِ مـا اسْـتثارَا? (5) وبنحو الذي قلنا في ذلك قال أهل التأويل على اختلاف منهم في البيان عنه، فقال بعضهم: هو ما التفّ من الشجر واجتمع. * ذكر من قال ذلك: ------------------------ الهوامش : (5) البيت للفرزدق يهجو جريرا ( ديوان الفرزدق 443 ) . وفي اللسان : غلب ، والغلب : غلظ العنق وعظمها ، وهو أغلب : غليظ الرقبة ، وهم يصفون أبدا السادة بغلظ الرقبة وطولها ، وقد يستعمل ذلك في غير الحيوان ، كقولهم حديقة غلباء : أي عظيمة متكائفة ملتفة . وفي التنزيل : { وحدائق غلبا } . وأسد أغلب : غليظ الرقبة . والضيغم والضيغمي : الشديد العض ، من الضغم . وقال أبو عبيدة في مجاز القرآن ( 185 ) حدائق غلبا : يقال : نخلة وشجرة غلباء إذا كانت غليظة . ا هـ .