Tafseer van De Mier · An-Naml · 27:12
(Allah zei tot Môesa:) "En stop jouw hand onder jouw kraag en deze schijnt wit, zonder ziek te zijn: als één van de negen wonderen tegen Fir'aun en zijn volk. Voorwaar, zij zijn een zwaw zondig volk."
Belangrijk: De Arabische brontekst is altijd leidend. Deze vertaling is een studiehulp en is niet geverifieerd door geleerden — gebruik haar niet als bron voor religieuze bewijsvoering of het afleiden van oordelen (ahkam). Raadpleeg bij twijfel altijd de Arabische tekst en een bevoegde geleerde.
Allah, verheven zij Zijn vermelding, zegt — berichtend wat Hij tot Zijn profeet Mūsā sprak: وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ — er is overgeleverd dat Hij, verheven zij Zijn vermelding, hem gebood zijn handpalm in zijn halsopening te steken; en de reden dat Hij hem gebood deze in zijn halsopening te steken, is dat het kledingstuk dat hij op dat moment droeg een wollen mantel (midraʿa) was. Sommigen zeiden: zij had geen mouw. Anderen zeiden: haar mouw reikte tot een deel van zijn hand.
* Vermelding van wie dat zeiden:
Al-Qāsim heeft ons verteld, hij zei: al-Ḥusayn heeft ons verteld, hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Ibn Jurayj, op gezag van Mujāhid: وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ — hij zei: slechts de handpalm in uw halsopening; hij zei: het was een mantel tot een deel van zijn hand — had zij een mouw gehad, zou Hij hem hebben geboden zijn hand in zijn mouw te steken.
Hij zei: Ḥajjāj heeft mij verteld, op gezag van Yūnus ibn Abī Isḥāq, op gezag van zijn vader, op gezag van ʿAmr ibn Maymūn, die zei: Ibn Masʿūd zei: Mūsā ging tot Farao toe gekleed in een wollen mantel, een jurk van wol bedoelend.
En Zijn woord: تَخْرُجْ بَيْضَاءَ — Hij zegt: de hand treedt te voorschijn stralend wit, anders dan de kleur van Mūsā — مِنْ غَيْرِ سُوءٍ — Hij zegt: zonder melaatsheid (baraṣ). فِي تِسْعِ آيَاتٍ — Allah, verheven zij Zijn vermelding, zegt: steek uw hand in uw halsopening, zij zal te voorschijn treden stralend wit zonder melaatsheid, en dat is een teken onder de negen tekenen waarmee u bent gezonden tot Farao. Het vermelden van "gezonden" is weggelaten omdat Zijn woord إِلَى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ erop wijst dat dit de betekenis is — zoals de dichter zei:
"Zij zag mij aan haar beide touwen en wendde zich af uit vrees, terwijl de vrouw aan het touw een schuwe angsthaas was."
De betekenis van de zin is: "zij zag mij naderen aan haar beide touwen," maar het vermelden van "naderend" is weggelaten omdat de toehoorders de betekenis kennen nu hij zei "zij zag mij aan haar touwen"; en dergelijke voorbeelden in het Arabische taalgebruik zijn talrijk.
De negen tekenen zijn de tekenen die wij eerder hebben uiteengezet.
En Yūnus heeft mij verteld, hij zei: Ibn Wahb heeft ons bericht gegeven, hij zei: Ibn Zayd zei over Zijn woord تِسْعِ آيَاتٍ إِلَى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ : hij zei: dat zijn de tekenen die Allah in de Koran heeft vermeld: de staf, de hand, de sprinkhanen, de luizen, de kikkers, de vloed, het bloed, de steen, en de teistering die het bezit van het gevolg van Farao trof.
En Zijn woord: إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ — Hij zegt: Farao en zijn volk uit de Kopten waren een verdorven (fāsiqīn) volk, dat wil zeggen: ongelovigen (kāfirīn) jegens Allah. Wij hebben de betekenis van fisq (moreel verderf) eerder reeds uiteengezet.
